Του κουτιού μου τα παραμύθια



Του χαμογέλασα.. άνοιξα το σκουριασμένο κούμπωμα του και χάιδεψα απαλά το μισοσβησμένο γαλανό χρώμα του, το τελευταίο χέρι με λαδομπογιά πάνω σε πράσινο, κίτρινο και άσπρο.. 

Ανοίγοντας το η μελωδία της παιδικής σειράς που αγαπούσα πολύ από παιδί καρφώθηκε στο μυαλό μου «Aνοιξε αυτό το κουτί ..παραμύθι να ακουστεί ..η φαντασία σου ...κι η μουσική μας ...σε ταξιδεύουνε στα πέρατα της γης.»

Τί είναι αυτό μαμά; Ρώτησε με απορία ο γιος μου; Eίναι το τάβλι του παππού μου.. τα ματάκια του έλαμψαν βλέποντας τα κόκκινα και κίτρινα ξεθωριασμένα πούλια .. είναι δικό μου μαμά!

Αυτήν την ανάμνηση την γράφω για σένα σήμερα γιέ μου, να την διαβάσεις όταν μεγαλώσεις ..

Αυτό το μαγικό κουτί ήταν για μένα το παιχνίδι μου τις ώρες που περνούσα στο μπακάλικο του παππού, δίπλα στη σόμπα γκαζιού και τους παστουρμάδες..

Σε αυτό το κουτί έμαθα να μετράω,στα ελληνικά και τα τούρκικα, έμαθα να ακούω ιστορίες από τους ντόπιους, τους καραμαλήδες και τους θρακιώτες του χωριού..

 Μ’αυτό το τάβλι περνούσα απαρατήρητη όταν οι κυράδες ερχόντανε τρέχοντας με το φακιόλι στα μαλλιά να μιλήσουνε στο μοναδικό τηλέφωνο του χωριού με το χτυπητό κόκκινο χρώμα του, στους γιόκες τους στην Γερμανία, στην Αμερική, στην Αθήνα.. Πότε κλαίγανε και σκουπίζανε με τις ποδιές τους τα δάκρυα τους και πότε γελάγανε με την καρδιά τους.. και σαν παιδί γινόμουνα ένα με την χαρά και την λύπη τους..

Πάνω σε αυτό το τάβλι έτρωγα την γωνιά του ζεστού ψωμιού με το κασέρι που μου ετοίμαζε ο παππούς μου, το μπισκοτολούκουμο που έδινε στα κρυφά από την γιαγιά μου.. πάντα με εκείνα τα μυρωδάτα πτι-μπερ Παπαδοπούλου που τόσο τα λαχταρούσα..

Σε αυτό το τάβλι ειπώθηκαν ιστορίες πολέμου, αναμνήσεις φρικιαστικές, θαρρείς και ο χτύπος τους ζαριού τους έδινε τόλμη..

Και εγώ εκεί δίπλα, να ακούω, μόνο να ακούω και να ρουφάω τα πάντα...

Το τάβλι αυτό ήταν το σκαμνί μου,όταν στοίβαζα τα μακαρόνια και τις ζάχαρες στα ράφια.. όταν προσπαθούσα να ανοίξω το ψυγείο του παγωτού..

Πάνω σε αυτό το τάβλι έμαθα το όνομα μου.. Βίκυ σαν την Μοσχολιού έλεγε εκείνος που ήταν και η αδυναμία του..

Όταν έφυγε ο παππούς, πρώτη δημοτικού εγώ, η γιαγιά με ρώτησε.. τί θέλεις να κρατήσεις παιδί μου; Θα τα δώσω όλα στους φτωχούς..

-Το τάβλι γιαγιά και το γιορτινό του πουλόβερ.. 

-Κορίτσι πράγμα, τι το θες το τάβλι παιδί μου;

-Το θέλω γιαγιά με βοηθάει να μετρώ.. τις είπα βιαστικά και το άρπαξα στα χέρια μου..με βοηθάει να μετρώ τις σκέψεις, τις αναμνήσεις, το ποιά είμαι, το τι πρέπει να μάθω και εγώ στον γιο μου.. θα συμπληρώσω σήμερα.

Σου αφιερώνω το αγαπημένο μας τραγούδι, είμαι σίγουρη ότι θα φτάσει στον ουρανό σήμερα που συμπληρώνονται 28 χρόνια από τον θάνατο σου.. Αγκαλιά με ένα γκρι πουλόβερ και με το Δημητράκη να παίζει στο τάβλι...


Για περισσότερα κείμενα έμπνευσης δείτε εδώ

3 σχόλια :

  1. Το κείμενό σου με συγκίνησε πολύ! Έχασα τον παππού μου ξαφνικά σε μικρή ηλικία και ακόμα και σήμερα μου λείπει πολύ! Το κείμενό σου με έκανε να σκεφτώ τις δικές μου αναμνήσεις! 

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πραγματικά δεν μπορώ να σου περιγράψω το πόσο συγκινήθηκα...
    Πρώτα απόλα γιατί βρήκα τόσες πολλές κοινές μας εμπειρίες και βιώματα και δεύτερον γιατί με διαπέρασες με τον λόγο σου.
    Το τραγούδι δεν μπορώ να το ακούσω....μου το τραγουδούσε η γιαγιά μου για να κοιμηθώ...δεν μπορώ ούτε κανα να πατήσω το play...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι όμορφη διήγηση!!! πόσες αναμνήσεις μπορεί να κρύβει ένα αντικείμενο. Χαρά, λύπη όλα μαζί και μας τα είπες όλα τόσο όμορφα. Σ΄ευχαριστούμε που μοιράστηκες τις παιδικές σου αναμνήσεις μαζί μας. Ήταν μια όμορφη νότα στο βροχερό πρωινό μου. Να είσαι καλά !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It