Τα μικρά πατουσάκια μου


Θυμάμαι αυτό το λουλουδένιο αραχνούφαντο θρόισμα σου τις πρώτες μέρες μαζί μας.. την γαληνεμένη, αγνή ανάσα σου που ίσα ίσα άγγιζε το προσωπάκι που κοιτούσαμε με τις ώρες..


Το Θρόισμα έγινε πετάρισμα πεταλούδας και γεννήθηκαν αχνές φωνές που προσπαθήσαν να εδραιώσουν την παρουσία τους σ ‘ αυτόν τον κόσμο..

Και ξάφνου το γέλιο σου μαγικό, σαν από κρυστάλλινη πηγή και οι πρώτες κραυγές σου μελωδία... Και να που το πετάρισμα σου έγινε κίνηση κανονική, αβέβαιη μεν αλλά τόσο σίγουρη..

Πόσο μεγάλωσες...

Θυμάμαι τα μικρά πατουσάκια να ακούγονται θολά στις πρώτες σου εκείνε προσπάθειες να σταθείς στα πόδια σου.. και γίναν βηματάκια αποφασιστικά.. και μετά βήματα γρήγορα και πηδηχτά, και συνοδεύτηκαν από φωνές και γέλια..

Είσαι ένα παιδάκι πια..2.5 χρονών.. έχασα το μωρό μου αλλά κέρδισα έναν ανθρωπάκο μοναδικό, ένα αγοράκι δυνατό γεμάτο ζωντάνια που θέλει να γνωρίσει όλον τον κόσμο τρέχοντας, χοροπηδώντας και φωνάζοντας..

Νιώθω περήφανη για σένα ανθρωπάκι μου, νιώθω τυχερή που θα μου δείξεις και πάλι τον κόσμο από την αρχή.. 

1 σχόλια :

  1. έτσι  λέει και η γυναίκα μου: το μωρό μας έγινε παιδάκι, ανθρωπάκι!!!
    τί υπέροχα λόγια, με έκαναν να δακρύσω...
    να' σαι καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It