Σκέψεις για το παιδί και τη μητρότητα - Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

Μετά από ακριβώς 3 χρόνια, πήγα στα λημέρια μου, τα γνωστά αυτά μέρη που συνήθιζα να ξημεροβραδιάζομαι με τις ώρες... το αεροδρόμιο...


Η συγκίνηση μεγάλη, σαν να επισκέφτομαι έναν συγγενή ή έναν παλιό φίλο, ένα μούδιασμα στην καρδιά γι αυτό που θα αντιμετωπίσω...Είχα να ταξιδέψω από την μέρα που έμαθα ότι είμαι έγκυος.. 

Οι στιγμές ίδιες, μόνο οι άνθρωποι έχουν αλλάξει..Δεν βλέπεις πια στην πρώτη πρωινή εκείνους τους φανταχτερούς businessman που μιλούν συνέχεια στο κινητό και στα διαλείμματα συζητούν με τον διπλανό τους. Βλέπεις ανθρώπους σκυθρωπούς, προβληματισμένους για το σήμερα, το χτές και το αύριο..

Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν περίμενα με τις ώρες στα αεροδρόμιο ήταν να διαβάζω ( έβγαλα ένα πανεπιστήμιο έτσι!) και να ακούω... Να ακούω αυτόν τον γλυκό θόρυβο της φασαρίας γύρω μου και να παρατηρώ...ανθρώπους και καταστάσεις..

Δίπλα μου στο καφέ μια οικογένεια Ελληνοαμερικάνων με 2 μωρά..Ο μπαμπάς παραγγέλνει έναν διπλό ελληνικό και αναστενάζει βαθιά καθώς ρουφάει την πρώτη γουλιά..ποιός ξέρει πότε θα ξαναγευθεί ξανά καφέ στην πατρίδα του..

Μια γιαγιά με την εγγόνα της, της μιλάει για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει στο ..οξωτερικό..Πόσο φοβούνται οι γιαγιάδες αυτό το ..Οξωτερικό! Τώρα που έγινα μάνα τις καταλαβαίνω..δεν φοβούνται τόσο το άγνωστο..όσο το γνωστό.. φοβούνται μήπως και θελήσει το παιδί τους να αγαπήσει άλλον τόπο, δει άλλες ομορφιές, μήπως και θελήσει να μείνει εκεί για πάντα...Αυτό και αν είναι φόβος...αγωνία..

Ο νεαρός μπαμπάς πιο κει τηλεφωνεί στα παιδιά του για να τους πει την πρωινή καλημέρα και ένα σ'αγαπώ... Αυτή η πρωινή καλημέρα στο παιδί σου δεν ανταλάσσεται με τίποτα, κρίμα που δεν μπορεί να τους στείλει μια αγκαλιά και ένα φιλί..


Πρώτη φορά ταξιδεύω όντας μητέρα.. και το ταξίδι μου είναι τελείως διαφορετικό.. δεν βιάζομαι να βγω πρώτη απο το αεροπλάνο, ούτε να ανοίξω πρώτη το κινητό μου, να διαβάσω τα νέα της ημέρας, να αγχωθώ, να αναπνεύσω βαθιά και να τρέξω..μέχρι το βράδυ... που θα πάρω πάλι το αεροπλάνο της επιστροφής...δεν βιάζομαι πια για να ζητήσω non- smoking room , να κοιτάξω το κινητό μου και πάλι την agenda μου και πάλι το κινητό μου.. να μην χάσω ούτε ένα λεπτό..

Ξαφνικά σαν να βάρυνα, να μεγάλωσα, να ψήλωσα ένα πράγμα ρε παιδάκι μου.. η μητρότητα σαν να με έκανε πιο μεγάλη.. σαν να απόχτησα την ματιά του γύπα..

Τώρα βιάζομαι να βοηθήσω την κοπέλα με τα 2 παιδιά που αγκομαχάει στην σκάλα του αεροπλάνου, να τρέξω να σηκώσω το καροτσάκι, να χαμογελάσω στο μικρό παιδί και να του πώ ..καλημέρα και καλό ταξίδι..

Να δώσω τη θέση μου στο παράθυρο και να δείξω την απεριόριστη κατανόηση μου.. για το μωρό που κλαίει πιο δίπλα όταν ακούω τους δίπλα να μουρμουρίζουν για το οτι.. γιατί δεν το κάνει να σωπάσει.. Δεν αργώ να διαπληκτιστώ κι όλας μαζί τους που δεν σέβονται τη μητρότητα.. μα πάνω από όλα το παιδί..

Γελάω μόνη μου με τα πράγματα που με απασχολούσαν σε μια πτήση πριν 3 χρόνια.. Για μένα το αεροπλάνο ήταν κάτι σαν... λεοφωρείο..Έμπαινα μέσα και.. κοιμόμουν στο πεντάλεπτο.. και ξυπνούσα λίγο πριν κατέβουμε.. Δεν είχα χρόνο να απολάυσω την διαδρομή, τα σύννεφα, την ανατολή και τη δύση, το ουράνιο τόξο...
Το σημείο της τρέλας που έζησα ήταν τέτοιο, σε σημείο που ( και εδώ μπορείτε να γελάσετε) ...ξέχασα το σπίτι μου! Ναι ναι καλά διαβάζετε.. υπήρχε φορά που γυρνώντας στις 02.00 στο σπίτι μου μετά από μια νυχτερινή πτήση... μπήκα στο ασανσέρ και ξαφνικά..black out!!Δέν θυμόμουν τον όροφο που έμενα..Βγήκα και ανέβηκα από τις σκάλες..έφτασα στον πρώτο... είδα την πόρτα.. δοκίμασα το κλειδί..αλλά όχι δεν ήταν αυτό το σπίτι μου..πήγα στον δεύτερο .. και τότε καθάρισε το μυαλό μου.. και επιτέλους το βρήκα! Μπήκα μέσα ταραγμένη.. εκείνο το βράδυ έκλαψα πολύ.. και υποσχέθηκα στον εαυτό μου μια αλλαγή..

Και η αλλαγή ήρθε.. λίγους μήνες μετά και την γέννηση του γιου μας.. την γέννηση μιας μαμάς..
Σήμερα παγκόσμια ημέρα του παιδιού και θα την γιορτάσουμε με το γιο μας, είναι μια γιορτή που κάθε μάνα πρέπει να γιορτάζει, τα παιδιά είναι ο καλύτερος μας εαυτός, είναι το μέλλον μας, είναι ο τρόπος για να γίνουμε καλύτεροι!

Είμαι πολύ ευτυχισμένη για τα 2 αυτά ποιοτικά χρόνια που έχω περάσει με το παιδί μου μακρυά από υποχρεώσεις. Το θεωρώ ένα δώρο στην οικογένεια μου και πάνω από όλα στο μικρό Δημήτρη που με φωνάζει να παίξουμε...


10 σχόλια :

  1. Πολυ ομορφη αναρτηση. Ποσα μου θυμισες και ποσο πραγματι εχει αλλαξει τωρα η ζωη μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μόνο κάποιος που έχει παιδιά μπορεί να σε καταλάβει.. μια υπέροχη μέρα με το αγγελούδι σου !!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγκινητική ανάρτηση. Να τον χαίρεστε τον Δημήτρη σας και τον κόσμο μέσα από τα μάτια του (έχει άλλη ομορφιά!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο σε καταλαβαίνω..Κι εγώ σε λίγο θα κάνω ταξίδι χωρίς τη μικρή μετά από 2 χρόνια και μου φαίνονται όλα αλλιώς..
    Να χαίρεσαι το Δημητρό και καλό παιχνίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ πολύ Βέρα μου, και εσύ να χαίρεσαι τη μπουμπούκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ομορφιά ασύγκριτη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευχαριστώ πολύ Εύη μου πραγματικά ήταν υπέροχα όπως όλες οι μέρες μαζί του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έχει αλλάξει προς το ανθρώπινο, το αληθινό και το ουσιαστικό, έτσι είναι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. τι ομορφη αναρτηση..πραγματικα ανυπομονω κι εγω για τη στιγμη που θα γινω μανουλα:)
    να τον χαιρεσαι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τα είπες όλα σήμερα! Κάθε γυναίκα που γεννήθηκε ξανά την ημέρα που έγινε μαμά σε καταλαβαίνει απόλυτα. Καλή σου μέρα. 

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It