Εγγόνια και παππούδες - Σχέση λατρείας ή μίσους;

Σήμερα έχω όρεξη να γκρινιάξω, να τα πω έξω απο τα δόντια, να αγανακτίσω ρε παιδάκι μου με όλα αυτά που βλέπω τις τελευταίες μέρες.. άτιμη κρίση.. που μας κατάντησες.. όλα απο αυτήν την άτιμη την κρίση προέρχονται και ας μην το καταλαβαίνουμε καμιά φορά..

Θα σας διηγηθώ τρία σημερινά περιστατικά και εσείς θα μου πείτε τι πιστεύετε.... 

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1
είμαστε στη παιδική χαρά, έρχεται μία γιαγιά γύρω στα εβδομήντα με 3 εγγονάκια για να παίξουν κατά τις 10 .. τρέχει πανικόβλητη, τα κυνηγάει δεξιά και αριστερά, μα που να προλάβει με τρια τρίχρονα.. κατά τις 12 αποκαμωμένη πια στέκεται να ξαποστάσει και να σου ξεπροβάλλει η κόρη της από το σουπερ μάρκετ.. 
- Τί κάνετε, παίζετε; λέει στη μαμά της
- Παίζουμε αλλά έχουν κουραστεί και γκρινιάζουν, σε λίγο θα στα φέρω σπίτι.
- Α όχι, πριν της μια, μην τυχόν και διανοηθείς να μου τα φέρεις. Δεν ξέρω τι θα κάνεις, άστα εδώ να τρέχουν. Έχω να μαγειρέψω...
- Η καημένη η γιαγιά, έσκυψε το κεφάλι, δαγκώθηκε και δεν είπε τίποτα..

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2

Είναι και ένας παππούς στην παιδική χαρά με το τετράχρονο εγγονάκι του που θέλει να ανέβει στην τσουλήθρα που είναι όμως για μεγάλα παιδάκια και προσπαθεί μόνο του.. Το αποτέλεσμα είναι να πέσει με την πλάτη κάτω και να αρχίσει να κλαίει.. Ο παππούς που κάθεται κάτω από ένα δέντρο και έχει πιάσει συζήτηση με έναν άλλο παππού, για την κρίση ( για τί άλλο μπορούσε να μιλάνε) δεν το παίρνει χαμπάρι. Όταν ακούει το κλάμα, πάει δίπλα του και του λέει ελπίζω να μην έκανες κανένα σημάδι και το δεί η νύφη μου...

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3

Στην πολυκατοικία που μένουμε στον πάνω όροφο μένουν οι παππούδες δύο αγοριών 4 και 1,5 έτους. Καθημερινά τα παιδιά έρχονται στο σπίτι των παππούδων μέχρι την ώρα που γυρνάνε οι γονείς τους να τα πάρουν.. Ο παππούς απότομος, νευρωτικός, που δεν αργεί να ρίξει και καμία "για να γίνουν άντρες" όπως τον ακούω να τσιρίζει, για να μην βγάζουν τσιμουδιά και να είναι στρωμένοι όταν μεγαλώσουν.. Τα τρομοκρατεί, τα απειλεί συνέχεια και τα καημένα ξέρετε τι κάνουν; Βγαίνουν στο μπαλκόνι και περιμένουν να γυρίσει η μαμά τους.. Μια μέρα είχε βγει τόσο εκτός εαυτού αυτός, η γιαγιά δεν τολμάει να μιλήσει γιατί τον τρέμει, που πήρα τηλέφωνο τον διαχειριστή της οικοδομής για να μου δώσει το τηλέφωνο των γονιών τους..άλλο φυσικά τραγικό μου λάθος γιατί ορθά κοφτά μου είπαν να μην ανακατεύομαι..

Λυπάμαι πολύ, λυπάμαι πολύ με όλες αυτές τις καταστάσεις που βλέπω γύρω μου, νιώθω οτι με πνίγουν... Δεν κατηγορώ τους γονείς που αγωνίζονται να δουλεύουν για να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, ούτε και τους ηλικιωμένους που κάνουν υπερπροσπάθεια να ανταπεξέλθουν με τις απαιτήσεις τόσο μικρών παιδιών.

Απλά εσείς γονείς, προσέξτε πολύ σε ποιον αφήνετε τα παιδιά σας, μη κάνετε τα στραβά μάτια, ξέρετε τα " κουσούρια" των γονιών σας, τις νοοτροπίες τους.. ξέρετε τα πράγματα για τα οποία ντρέπεστε και δεν θα θέλατε και το παιδί σας να μεγαλώσει με αυτά τα βιώματα.. Αλλά πάνω από όλα, μην τρομοκρατείτε τους γονείς σας, μην τους θεωρείτε δεδομένους...όταν σας λένε οτι δεν μπορούν, απλά δεν μπορούν για τους δικούς τους λόγους.. με το ζόρι δεν μπορεί κανείς να μεγαλώσει ένα παιδί. Και να είστε σίγουροι πως η εικόνα που έχετε εσείς για την καθημερινότητα του παιδιού σας μπορεί να διαφέρει από την πραγματική.. όχι γιατί θέλουν να σας λένε ψέματα, αλλά γιατί πιστεύουν οτι είναι ανούσιες λεπτομέρειες...

Και εσείς αγαπημένοι μας παππούδες, να είστε δεκτικοί στις απόψεις των παιδιών σας, εξάλλου αυτοί είναι οι γονείς και ξέρουν πως θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.. Και αν ακόμα είστε κουρασμένοι, ή δεν αντέχετε άλλο την καθημερινότητα σας με τα εγγόνια σας, ζητήστε βοήθεια, δεν είναι ντροπή! Δεν είστε σούπερ ήρωες ούτε βιονικοί άνθρωποι..και κανείς δεν απαιτεί από εσάς να κάνετε κάτι το εξωπραγματικό. Την υποχρέωση σας την έχετε κάνει με το παραπάνω μεγαλώνοντας τα παιδιά σας και το να βοηθάτε με το μεγάλωμα τον εγγονιών σας θα πρέπει να είναι επειδή το επιθυμείτε με όλη σας την ψυχή και όχι επειδή σας το επιβάλλουν.

Θα ήθελα να ακούσω τις γνώμες σας σε αυτό το θέμα!! Τί πιστεύετε;

Υ.Γ. για να μη φανεί οτι μεροληπτώ να σας ενημερώσω οτι ο γιός μου που είναι σχεδόν 2,5 ετών είναι αποκλειστικά μαζί μας και δεν έχει μείνει ούτε μία μέρα με τους παππούδες λόγω απόστασης. Για να γίνει αυτό εγώ δεν εργάζομαι από την μέρα της γέννησης του ( και όχι δεν είχαμε οικονομική άνεση.)

4 σχόλια :

  1. Δυστυχώς αν κάποιες μαμάδες πρέπει να δουλέψουν αφήνουν τα παιδιά στους παππούδες. Εκείνοι μετά έχουν άποψη για την ανατροφή των παιδιών και συνήθως οι γονείς κάνουν ένα βήμα μπρος και οι παππούδες δέκα πίσω. Προσωπικά πιστεύω ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με τους γονείς τους αλλά δυστυχώς μερικές φορές οι καταστάσεις αναγκάζουν τους γονείς να κάνουν αλλιώς ή ακόμα πιο δυστυχώς βλέπω κάποιους γονείς που δεν τους πολυνοιάζει..
    Μας το είχε πει και ο παιδίατρος πάντως ότι το παιδί δεν είναι σωστό να μεγαλώνει με κάποιον που είναι 60-70 χρονών, πρέπει να είναι με τους γονείς αν όχι συνέχεια, όσο πιο πολύ γίνεται..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αλήθεια είναι ότι οι γονείς μας που έχουν γίνει παππούδες και γιαγιάδες έχουν άλλες ανάγκες. Νιώθουν κουρασμένοι από τα χρόνια που τους βαραίνουν την πλάτη. Δεν είναι όπως ήταν νέοι και μεγάλωναν εμάς. Σιγά σιγά αρχίζουν και τα προβλήματα υγείας, τα ποναλάκια εδώ κι εκεί, με αποτέλεσμα να μην έχουν την ίδια υπομονή. Εγώ πιστεύω ότι υπεραγαπούν τα εγγόνια τους, όμως κακά τα ψέματα  το μεν πνεύμα μπορεί να είναι πρόθυμο όμως η σαρξ είναι ασθενής...ασθενής από τα γεράματα που χτυπούν την πόρτα. 

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γειά σου Βικτώρια. Σ'ευχαριστώ για την επίσκεψή σου. Ανταποδίδω με χαρά στο σούπερ blogo-σπιτάκι σου.  Το εξερευνώ τώρα και έπεσα πάνω σε λαυράκι.  Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και μάλιστα έχω κάνει το ίδιο. Παράτησα καριέρα 15 ετών για να μείνω με τα παιδιά μου.  Εφευγα το πρωί, γύριζα το βράδυ. Τα έβλεπα μόνο 1 ώρα και αυτή όχι ποιοτική. Τα μεγάλωναν στην ουσία οι γιαγιαδο-παππουδες.  Αυτό κράτησε 3 χρόνια, μέχρι που πήρα την απόφαση ζωής να σταματήσω τη δουλειά.  Δυσκολευόμαστε φυσικά αλλά είναι η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ! 
    Δυστυχώς υπάρχουν τέτοιοι γονείς που αναφέρεις που κάνουν παιδιά αλλά ξεχνάνε ότι χρειάζονται μεγάλωμα. Δεν εννοώ φυσικά αυτούς που χρειάζεται να δουλεύουν αλλά όλους εκείνους που βαριούνται να ασχοληθούν με τα παιδιά τους.
    Δεν είναι ευθύνη καμίας γιαγιάς ή παππού να μεγαλώσει το εγγόνι της. Άλλο να βοηθάει σε αναγκαίες περπτώσεις και άλλο να καταντά εκείνη να μεγαλώνει τα εγγόνια.
    Δήμητρα (For my Friends)

    Υ.Γ. Δεν έχεις ημερομηνίες στις αναρτήσεις σου Βικτώρια και δεν ξέρω πότε τις έγραψες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλησπερα

    κι εγω μαμα α πο την ελλαδα
    σε λιγο θα αφησω το γιο μου που θα ειναι 6 μηννων στη μανα μου για να δουλεψω παρτ ταιμ
    τωρα τον ανεβαζω καθημερινα πανω για να μην τους στερω το εγγονι τους αν και δεν εχω καθολου ορεξη
    δεν εχω τα κοτσια να μην παω καθολου στη δουλεια με αυτην την κριση - καριερα δεν εκανα ποτε
    αυτο που σκεφτομαι εγω ειναι οτι οι παππουδες θελουν να διαμορφωσουν τα εγγονια τους, ειναι σαν να εχουν ξανα την ευκαιρια να μεγαλωσουν ενα παιδι, 
    θελουν να πιστευουν οτι ειναι αυτοι οι πιο σωστοι, οτι εχουν δικιο στο τι πρεπει να γινει με το εγγονι, 
    Παρακαμπτουν κατα καποιο τροπο το παιδι τους , και πανε κατευθειαν στο εγγονι για ν ααποδειξουν οτι αυτοι ειναι οι σωστοι και το παιδι τους κανεις λαθος, το παιδι τους φταιει για οποιαδηποτε αποτυχια τους σε αυτον τον τομεα.
    θα αφηνω το γιο μου για 6 ωρες καθημερινα στη μανα μου η οποια δε χανει ευκαιρια να μην μου τον ζηταει με πλαγιους τροπους (να ξεκουραστεις κλπ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It