Οι Άγιοι Ανάργυροι εκ της Μικράς Ασίας


- Εδώ, εδώ γονάτισε κάτω από την μεγάλη εικόνα, μου είπε και μου έδειξε το εικονοστάσι. Πες στον Άγιο Βασίλη τι θέλεις να σου φέρει την Πρωτοχρονιά.

Δίπλωσα το κόκκινο βελούδινο φορεματάκι μου, δώρο της γιαγιάς για τα Χριστούγεννα, που αρνιόμουν να το βγάλω από την προηγούμενη μέρα, λύγισα τα κόκκινα Μούγερ λουστρίν παπουτσάκια μου με το φιόγκο προσεκτικά να μην χαλάσουν και είπα φωναχτά μήπως και δεν με άκουσει καλά ο Άγιος « Θέλω τους Μύθους του Αισώπου!»


- Τί τους θές τους μύθους μωρό παιδί; Πές μια κούκλα, μια απο εκείνες που μιλάνε που είναι ωραίες!

- Όχι γιαγιά, της είπα αυστηρά, θέλω τους μύθους, θα τους μάθω όλους απέξω και θα τους λέω στο παππού !

- Αχ αυτός ο παππούς σου, αυτός σου βάζει τέτοιες ιδέες! Είπε κουνώντας το κεφάλι και έφυγε κρυφογελώντας..

Τελικά δεν ήταν τυχαίο που η γιαγιά μου είπε να γονατίσω εκεί, σκέφτηκα κρατώντας στα χέρια μου την καινούρια μου κούκλα! Είναι τρεις οι Αη Βασίληδες όπως στην εικόνα!! Μου έφερε ο κάθε ένας απο ένα δώρο! 


-Όχι, δεν είναι οι Αη Βασίληδες είπε η γιαγιά γελώντας, είναι άλλοι άγιοι, επίσης σπουδαίοι!

-Ξέρω, ξέρω, είπα εγώ θέλωντας να δείξω στη γιαγιά οτι γνώριζα και άλλους αγίους : Είναι οι τρεις Ιεράρχες, αυτούς που είχε πει η μαμά οτι γιορτάζουν σε λίγο και οτι όταν θα πάω στο δημοτικό θα έχουμε γιορτή!

-Όχι, όχι είπε η γιαγιά, κουνώντας τα χέρια της, αυτοί είναι οι τρείς Άγιοι Ανάργυροι! Ο Κοσμάς, ο Δαμιανός και ο Άγιος Παντελεήμων!

- Γιαγιά, τότε γιατί μου είπες να γονατίσω εκεί; Δεν μας φέρνει τα δώρα ο Αη Βασίλης; Της είπα σχεδόν ενοχλημένη, μια και που είμουνα σχεδόν σίγουρη οτι χτες το βράδυ τον είχα ακούσει να μπαίνει από την καμινάδα!

-Η εικόνα αυτή είναι η πιο σημαντική του χωριού μας, είναι οικογενειακό κειμήλιο μου είπε. Στην εικόνα αυτή γονάταγε η μάνα μου και ο πατέρας μου στην κατοχή, οι χωριανοί όταν αρρώσταιναν τα παιδιά τους, ο παπάς ερχότανε τα Φώτα και την ράντιζε με αγιασμό.. Βλέπεις τί κρατούν στα χέρια τους; Ιατρικά εργαλεία και φάρμακα, πρόσφεραν στους αρρώστους τις υπηρεσίες τους χωρίς χρήματα, γι αυτό και τους είπανε Ανάργυρους, όχι όπως τώρα..



-Γιαγιά γιατί είναι τόσο μεγάλη;

-Είναι από το ιερό κατεβασμένη γιαυτό, ήτανε κρεμασμένη στην εκκλησιά των Αγίων Αναργύρων στο Νιχώρι και όταν ξεκίνησε ο διωγμός, ο παπάς του χωριού κάλεσε τους χωρικούς και τους έδωσε από μια εικόνα για να πάρουν μαζί τους.. Τίποτε άλλο δεν μπορούσαν να κουβαλήσουν, μόνο αυτές.. Και στον αδερφό μου τον πρωτότοκο, Αργύρης βλέπεις, ο πάτερ τού δωσε αυτήνα την εικόνα. Με τα πόδια ήρθε από την Μικρα Ασία στο χωριό, ο αδερφός μου την έκρυβε πάνω στο κάρο, την είχε τυλιγμένη και καθότανε πάνω της, μήπως και τυχόν τους καταλάβουνε οι Τούρκοι και την αφανίσουνε..

Και όταν με τα πολλά φτάσανε εδώ, η μάνα μου ονειρεύτηκε τους αγίους και κατάλαβε οτι εδώ θα στεριώνανε επιτέλους..

Να εδώ να προσεύχεσαι και εσύ για ότι βασανίζει το μυαλουδάκι σου και οι Άγιοι θα σε βοηθάνε..

Τα χρόνια πέρασαν και θυμάμαι πολλές φορές να επισκέφτηκα τους Αγίους, πότε όταν έχανα κανένα παιχνίδι μου, πότε όταν μάλωνα με τον αδερφό μου, άλλοτε πάλι όταν στενοχωριόμουν στο σχολείο, τά λεγα στους Αγίους και ξαλάφρωνα.. Και ώς εκ θαύματος όλα φτιάχνανε και γύριζα πάλι στη καθημερινότητα μου..

Για περισσότερα κείμενα έμπνευσης δείτε εδώ

2 σχόλια :

  1. Στον Άγιο Κοσμά έχω μεγάλη αδυναμία, δεν ξέρω γιατί. Παρά το γεγονός ότι δεν είμαι και ο πιο θρήσκος άνθρωπος, με τη συνήθη έννοια.
    Ωραίο το ποστ σας!

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου, είναι μεγάλη η χάρη τους πραγματικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It