Η δικιά μου πολίτικη κουζίνα - My touch of spice


Σας έχει τύχει ποτέ να πάτε να δείτε μια ταινία και να μην την δείτε μέχρι το τέλος; Να μήν μπορέσετε να την δείτε μέχρι το τέλος;

Εμένα λοιπόν αυτό μου συμβαίνει με την «Πολίτικη Κουζίνα», την ελληνική αυτή ταινία που καθήλωσε πολλούς στις αίθουσες των κινηματογράφων και συζητήθηκε πολύ. Είχα πάει και εγώ λοιπόν να δώ την ταινία δυο φορές στο σινεμά.



Ναι! Δυο φορές, αλλά καμία απο τις δυο δεν μπόρεσα να την δώ μέχρι τέλους! Την πρώτη φορά θυμάμαι ήταν γεμάτη η αίθουσα απο γκρίζα κεφάλια, κυρίες που κρυφοκλαίγανε από την αρχή, παππούδες που κοιτούσαν νοσταλγικά την οθόνη.. και εγώ στα 20 και κάτι μαζί με τον αδερφό μου, μικρότερο, να μας κοιτάν όλοι με απορία...

Μόλις είδα τον παππού στην πρώτη σκηνή, το μαγείρεμα, την κανέλλα, άρχισα να μην αισθάνομαι καλά, ένιωσα οτι κάποιος μου κάνει φάρσα, οτι κάποιος μπήκε στο μυαλό μου και ξερίζωσε όλες τις μνήμες και τις εικόνες που είχα από τα παιδικά μου χρόνια και τις έβαλε μπροστά μου... Μα πώς γίνεται αυτός ο άνθρωπος να μοιάζει τόσο πολύ στον παππού μου; Και οι φίλοι του; Ίδιοι! Σαν χτες τους θυμάμαι που παίζανε τάβλι στο καφενείο του χωριού και μιλούσανε το ίδιο! Αμ και οι μαγειρικές! Σαν να τον βλέπω τις Κυριακές που μαγείρευε Κωνσταντινοπολίτικες συνταγές για όλη την οικογένεια..


Έφυγα βιαστικά, ο μόνος που κατάλαβε το γιατί ήταν ο αδερφός μου...

Την δεύτερη φορά, πήγα προετοιμασμένη και πεισμωμένη να βρώ τι ήταν εκείνο που  με πλήγωνε τόσο και δεν με άφηνε να δω την ταινία.. Είναι μόνο μια ταινία,έλεγα στον εαυτό μου, ένα παραμύθι, γιατί κολλάς;

Ο χρόνος σταμάτησε μέσα στο μαγαζί του παππού στην Πόλη.. μα τι στο καλό.. δεν μπορεί να είμαι μέσα στο μαγαζί του παππού; Μα πώς το βρήκαν αναρωτήθηκα; Οι μυρωδιές, τα ράφια, όλα τα ράφια με την σειρά, ο πάγκος, τα τσουβάλια, ήταν όλα εκεί! 

Εκεί ήταν κι αυτός με το άσπρο του πουκαμισάκι και το μουστακάκι του και όπως πάντα να μου κάνει μάθημα για τις γεύσεις, μάθημα παντοτινό για τη ζωή....

Κατέβηκα τις σκάλες του σινεμά τόσο γρήγορα, που σίγουρα με περάσανε για τρελή ή για κάποια περίεργη..

Πήγα σπίτι, έκατσα στο καναπέ έντρομη και άρχισα να συλλογιέμαι.. μα καλά.. πώς είναι δυνατόν;
Πώς είναι δυνατόν μια ταινία να με έχει αγγίξει τόσο πολύ, να έχει μπει μέσα στην ψυχή μου και να έχει τραβήξει σε ταινία τις πιο όμορφές παιδικές σκηνές με τον παππού μου;

Είναι ένα δώρο σίγουρα απο εκείνον που έφυγε νέος  όταν ήμουνα μόλις 7 ετών! Είναι όλα όσα εγώ δεν πρόλαβα να ηχογραφήσω και να μαγνητοφωνήσω.. Μα τώρα καταλαβαίνω! Δεν μπορώ να δώ αυτήν την ταινία, γιατί την έχω ζήσει! Την έχω ζήσει! Γιατί ακόμα με πληγώνει η απουσία του κι ας περάσανε εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια...

Μαζι με τα βίντεο του γάμου μας και της βάφτισης του γιού μας, φυλάω και ένα ακόμα, αυτό της «πολίτικης κουζίνας», γιατί είναι μέρος της ζωή μου..


Ίσως κάποια μέρα να βρω το θάρρος να τη δώ μαζί με το γιο μου..ποιος ξέρει..

Για περισσότερα κείμενα έμπνευσης δείτε εδώ

1 σχόλια :

  1. Άκρως συγκινητικό το κείμενό σου! Μου θύμισες τους παππούδες μου που ήταν απ' την Πόλη! Θέλουμε κι άλλα τέτοια κείμενα! Συγχαρητήρια!
    Παναγιώτα Τσακμάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It