Όταν ο θεός έπλασε την γιαγιά μου - When God created my grandma




Κιμπάρισσα, αρχόντισσα, αγωνίστρια.. αυτές είναι οι 3 πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο νου για την γιαγιά μου..
Κιμπάρισσα, γιατί ήταν πάντα αξιοπρεπής ακόμα και στους δύσκολους καιρούς, ντόμπρα χωρίς πολλά πολλά αλλά προπάντων χωρίς μικρότητες και σουσουδισμούς. Τέτοιες χρονιάρες μέρες,  ποτέ δεν έφευγε κανείς από το χαμηλο σπιτάκι της στο χωριό χωρίς να τον φιλέψει ή να του δώσει κάτι για τον δρόμο.. Πάρε και αυτό παιδάκι μου, έλεγε, εγώ τι να το κάνω, έχω απ όλα, κι ας ζούσε με την αγροτική σύνταξη των 400 ευρώ.
Περάσανε πολλά λεφτά από τα χέρια της αλλά ποτέ δεν άλλαξε. Έμεινε αρχόντισσα, σωστή Θρακιώτισα, νοικοκυρά από τις λίγες, τιτίζα, με όρεξη πάντα και τον καλό τον λόγο για όλους. Σεμνή και γαλαντόμα, δεν φοβότανε τα συναισθήματα, τα ζούσε όπως κι αν ερχότανε.
Η κυρά Λένη, όπως την φωνάζανε στο χωριό, μάνα τεσσάρων παιδιών και περισσότερο μάνα πέντε εγγονιών που τα μεγάλωσε όλα με την ίδια αγάπη και στοργή πάντα έλεγε με καμάρι : Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί. Κι όταν εγώ για να την πειράξω την ρωτούσα  - ναι αλλά εγώ που είμαι το μοναδικό κορίτσι δεν μ’αγαπάς περισσότερο; - Εκείνη μου έκλεινε το μάτι και χαμογελούσε..
Πέρασε πολλά αλλά στιγμή δεν δείλιασε, ούτε όταν οι πρόσφυγες γονείς της από το Νιχώρι του Βοσπόρου ήρθαν περπατώντας στην Χαλκιδική για να τις δώσουνε ανάσα εδώ το 1927, όντας το τελευταίο από τα 12 παιδιά τους, το μόνο εν ζωή..
Ακόμα και όταν την παντρέψανε στον ύπνο της στα 16, σεβάστηκε τη μάνα της και τον άντρα της, που την άφηκε πέντε χρόνια με ένα μωρό στην αγκαλιά να πάει να πολεμήσει στον πόλεμο του 40.
Πόνεσε πολύ στην ζωή της, όταν η πρώτη της κόρη πέθανε μωρό, όταν ο άντρας της την άφησε χήρα νέα αλλά πολύ περισσότερο όταν έχασε τον πρώτο της εγγόνι λέει μόλις 16 ετών Μεγάλη Παρασκευή.. Αυτό της σπάραξε την καρδιά, αλλά τον θρήνησε με ένα βουβό πόνο, μόνη της χωρίς να επιβαρύνει κανέναν.
Μαυροντυμένη από τότε – είκοσι έξι χρόνια τώρα – με το φακιόλι στο κεφάλι μέρα νύχτα και την ποδιά – όλα μαύρα- απομεινάρι απ΄το μπακάλικο που είχε τόσα χρόνια. Το μόνο που έλαμπε ήταν αυτά τα βαθιά μελιά της μάτια και τα κατάμαυρα μακρυά μαλλιά της που τα έπιανε με μπουμπάρι.
Είχα την τύχη να ζήσω με την γιαγιά μου τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής μου, τα 4 πρώτα της ζωής μου και τα 3 της εφηβείας μου. Ήταν χρόνια γεμάτα αρώματα, μυρουδιές που σου σπάγαν την μύτη από την φύση, το σπίτι, την αυλή αλλά και από αυτήν την ίδια όταν με αγκάλιαζε. Γεμάτα φωνές χαρούμενες, μιας και που το σπίτι είχε πάντα κόσμο, παιδιά που παίζαμε μέχρι να βραδυάσει στο δρόμο, τραγούδια αλλά και ψαλμωδίες απο τον Αη Θαναση. Γεμάτα ομορφιά, όπως όταν ξαπλώναμε κάτω από τις μουριές και αυτή μας έλεγε παραμύθια αληθινά, του πολέμου και του διωγμού από την Πόλη που τα χε ακούσει από την μάνα της.
Ακόμα και τώρα 33 χρονών γαιδούρα το μόνο που θέλω όταν είμαι στενοχωρημένη, είναι να χωθώ στην ζεστή αγκαλιά της, να την μυρίσω και να ηρεμήσω, έτσι ακριβώς όπως κάνει ένα μωρό.
Σε ευχαριστώ γιαγιά για όλες τις υπέροχες στιγμές που μου έχεις χαρίσει, αλλά και για τις συμβουλές σου, για το ότι ήσουν πάντα ο άνθρωπος μου. Για τον αδαμάντινο χαρακτήρα της γενιάς σου, που τώρα εκλείπει, για το ότι ακούμπησες στην ψυχή και την καρδιά μου από την μέρα που γεννήθηκα και με κράτησες πάντα δίπλα σου σαν φυλακτό.

Σε αγαπώ πολύ

Το κοριτσάκι σου


Για περισσότερα κείμενα έμπνευσης δείτε εδώ

4 σχόλια :

  1. Καλώς σε βρήκα!Χρόνια πολλά γεμάτα αγάπη υγεία και χαρά!!!Φιλάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επίσης Μαγδαληνιώ μου, σου εύχομαι υγεία, αγάπη και δημιουργικές στιγμές για το 2012!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. συγκινήθηκα ρε βλαμμένο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το "κιμπάρισσα" το λέμε και στο σπίτι μας.... Και εμείς καταγωγή από την Πόλη.
    τι να πω για τα υπόλοιπα..... έχω δακρύσει τώρα.....
    Εύχομαι να της μοιάσεις και να σε αγαπάνε τόσο και τα δικά σου εγγονάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pin It